Gdyby....

Gdyby połowa ludzi wiedziała co o nich myślę. Gdyby połowa z nich wiedziała co robię. Gdyby wszyscy oni mieli jakiekolwiek pojęcie o mnie samej. O tym, co uważam za słuszne, a co za złe. Gdyby znali moje podejście do wielu spraw na tej ziemi. Jakbym chciała się zachowywać, wyglądać, co robić. Albo by mnie znienawidzili, albo pokochali. Tak przynajmniej jestem bezpieczna...
Tak się zastanawiam, jak dobrze, że nikt nie wie co na prawdę myślę i czuję. Nawet osoba, która zna mnie najlepiej ze wszystkich, a jednocześnie najmniej. Jestem niczym te tajemnicze postacie z bajek, które nigdy do końca nie są zrozumiałe, tylko w moim przypadku nie ma nic pociągającego ani seksownego. Tylko przed jedną osobą jestem się w stanie otworzyć. Chciałabym jej powiedzieć co myślę, zwierzyć się ze wszystkich problemów jakie mam, opowiedzieć coś osobie. Ale tym razem powiedzieć prawdę. To nigdy nie będzie możliwe. I to nawet nie przez mój pesymizm, który jest moim nieodłącznym przyjacielem. To przez stan rzeczy.
A może i tak znów ją okłamię? Kurde, jak się teraz zastanawiam, to słowo "kłamstwo" powinnam mieć wytatuowane na czole od momentu moich narodzin. Od zawsze kłamałam. Odkąd tylko pamiętam. Kłamstwo zawsze mi towarzyszyło i przypuszczam, że zawsze towarzyszyć będzie. Czasami kłamałam w dobrej sprawie, ale przeważnie zawsze w tej drugiej. Kłamałam żeby zrobić z siebie gorszą/lepszą osobę. Żeby zasłużyć na coś, na co nie zasłużyłam. Żeby udowodnić, że jestem coś warta, choć nie jestem.
Każdy kłamie, nie? Ale w moim przypadku kłamstwo jest drugą mną. I nie sądzę żebym była jakimś monstrum. Chociaż... Chyba jestem, ale nie potrafię tego dostrzec.
No bo kto normalny zachowuje się tak jak ja?
Z tego wszystkiego albo wyniknie zdemoralizowanie, albo geniusz. Obstawiam to drugie.
No bo kto normalny postępuje jak ja?
Wiem co by się stało. Zawiodłabym wszystkich. Wszystkich z mojego otoczenia.